Geçen ay “Filenin Sultanları… 4’tü, 5 Oldu” başlıklı yazımda Süleyman Demirel’in yıllar önce söylediği o meşhur sözü hatırlatmıştım. “Amerika hiçbir siyasetçiyi sıfırdan alıp beş yapamaz. Ama 3,5-4’lük potansiyeli olanı alır, beş yapar.” Bu cümle bana Melisa Vargas’ı anlatıyordu. Bugün ise aynı cümle, erkek voleybolunda Wilfredo León’u anlatıyor. Küba doğumlu León, Polonya’nın yetiştirdiği bir oyuncu değil. Ama Polonya zaten dünyanın en güçlü voleybol ülkelerinden biriydi. Gü

Yeni modelin başarısı, üreteceği projelerle ölçülecek Bir önceki yazımızda, Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi’nde (TMOK) başlayan yeni dönemin neden önemli olduğunu ve Uluslararası Olimpiyat Komitesi’nin (IOC) uzun yıllardır benimsediği yönetişim anlayışının artık TMOK’da da karşılık bulmaya başladığını değerlendirmiştik. Şimdi ise asıl soruya geliyoruz. Peki bundan sonra ne yapılmalı? Çünkü yönetim modelini değiştirmek tek başına başarı getirmez. Asıl başarı, o modeli nasıl i

Aradan geçen yalnızca dört aya rağmen güncelliğini koruduğunu, hatta ne yazık ki daha da anlam kazandığını düşündüğüm için bu yazımı yeniden paylaşıyorum. Görünen o ki, mevcut gidişat değişmediği sürece bu yazıyı her dört ayda bir yeniden hatırlatma ihtiyacı duyacağım. Bazen spor yazarlığı sadece analiz yapmak değildir… Bazen de spora dair bir sorumluluğun, bir dertleşmenin kaleme dökülmesidir. Bazen düşünüyorum… Bildiği hâlde susan insanların çoğaldığı bir ortamda, konuşmak

Yıl 2011: “Eyvah, oğlum tenisçi olacak…” (Habertürk) Yıl 2026: “Eyvah… oğlum padelci oldu…” Aradan tam 15 yıl geçti. Aslında çok şey değişti. Değişmeyenleri saymak ise daha kısa sürüyor. Raket değişti. Top değişti. Kort değişti. Başkanlar değişti. Yönetimler değişti. Genel sekreterler değişti. Değişmeyen tek şey, değişime karşı gösterilen olağanüstü istikrar. Dünya yeni sporları konuşurken, biz hâlâ yeni sporların gerçekten “spor” olup olmadığını tartışıyoruz. Belki de mesele

Yeni bir yönetimden daha fazlası Bazen bir değişimin büyüklüğü, atılan adımın kendisinde değil; o adımın neyi temsil ettiğinde gizlidir. Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi’nde nisan ayında gerçekleştirilen seçimlerin ardından başlayan yeni dönem de tam olarak böyle bir sürecin kapısını araladı. Daha önce kaleme aldığımız yazılarda, “Türk sporu artık fiziksel değil, zihinsel bir eşik aşmak zorundadır.” demiştik. Çünkü günümüz spor dünyasında yalnızca tesis yapmak, organizasyon d

Dertsizlere benim sözüm benzer kaya yankısına…” başlıklı yazım beklediğimin çok üzerinde ilgi gördü. Sporculardan… Velilerden… Kulüp yöneticilerinden… Antrenörlerden… Federasyonlarda görev yapmış isimlerden… Hatta yıllarını spor yönetimine vermiş akademisyenlerden ve eski bürokratlardan çok kıymetli geri dönüşler aldım. Bunlardan biri özellikle dikkatimi çekti. Bir hocamız şöyle yazdı: “Spor Federasyonları başlıklı bir dizi yazıyla federasyonlar tüm boyutlarıyla ameliyat masa

Bazı yenilgiler sadece sahada yaşanmaz. Bazıları da iletişimde kazanılır.” Geçenlerde yazmıştım… Türkiye, Dünya Kupası’nda sadece futbolu değil, milyarlarca kişiye ulaşabilecek büyük bir ülke tanıtımı fırsatını da kaçırdı. Dünya Kupası artık sadece bir futbol organizasyonu değil; ülkelerin kendilerini dünyaya anlattıkları en büyük küresel vitrindir. Final maçını 1,4 milyardan fazla insan izliyor. Turnuva boyunca milyarlarca kişi ekran başına geçiyor. Gruptan çıkan her takım y

İ ki yıl önce yazmıştım… Bugün Dünya Kupası o yazının en güçlü kanıtı oldu. Tam iki yıl önce, yine bu köşede “Tenis ve futbolda zafere koşan İspanya” başlıklı yazımı kaleme almıştım. O gün Avrupa Futbol Şampiyonası’nı kazanan İspanya’yı, aynı gün Wimbledon’da Novak Djokovic’i farklı bir oyunla mağlup ederek şampiyon olan Carlos Alcaraz ile birlikte değerlendirmiştim. Çünkü bana göre mesele sadece bir futbol kupası ya da bir tenis kupası değildi. Asıl mesele, bir ülkenin spord

Geçtiğimiz günlerde Fatih Terim, Fransa’nın Clairefontaine Akademisi’ni anlattı. Aslında anlattığı bir futbol tesisi değildi. Bir sistemdi. Bir çocuğun sadece futbolcu değil, insan olarak yetiştirildiği bir modeldi. Dinlerken yıllar önce yazdığım “Federer Türkiye’de doğsaydı” yazısı geldi aklıma. Çünkü mesele hiçbir zaman Federer değildi. Mesele, Federer’i yetiştiren sistemdi. Yıllardır aynı benzetmeyi yapıyorum. Çiftçi, en kaliteli tohumu gelişigüzel toprağa atmaz. Önce topr

Enka Spor Kulübü uzun zaman sonra ilk kez WTA 125 seviyesindeki ENKA Open‘a ev sahipliği yaptı. Dünya sıralamasında ilk 100’ün kapısını zorlayan isimlerin mücadele ettiği böylesine önemli bir organizasyonun ülkemizde düzenlenmesi elbette sevindirici. Ancak organizasyonun sonunda ortaya çıkan tabloyu da görmezden gelemeyiz. Bu satırların girişindeki bilgiler, son dönemde hem dünya tenisi hem de Türk tenisi üzerine çok değerli analizler kaleme alan Belma Aral’ın Fotospor’daki y

Türkiye’nin Dünya Kupası’na erken veda etmesi, sadece sportif bir başarısızlık değildir. Aynı zamanda milyonlarca hatta milyarlarca kişiye ulaşabilecek çok değerli bir ülke tanıtımı fırsatının da kaçırılması anlamına geliyor. Ülke tanıtımı denildiğinde çoğu zaman akla turizm reklamları; deniz, kum ve güneş geliyor. Oysa bir ülkenin uluslararası tanıtımı bunun çok ötesindedir. Düzenlenen büyük organizasyonlar, uluslararası zirveler, kültürel etkinlikler ve en önemlisi de spor

“Demirel’in yıllar önce siyaset için yaptığı tespit, bugün Melisa Vargas’ın Filenin Sultanları’na kattığını anlatıyor.” Yıllar önce Süleyman Demirel’e ilginç bir soru soruyorlar. “Amerika, başka bir ülkedeki bir siyasetçiyi alıp o ülkenin başına getirebilir mi?” Demirel biraz düşünüyor ve unutulmayacak bir cevap veriyor: “Amerika hiçbir siyasetçiyi sıfırdan alıp beş yapamaz. Ama 3,5-4’lük potansiyeli olanı alır, beş yapar.” Bu sözü ilk duyduğumda siyaset için söylenmiş akıllı

Bazı insanlar sadece futbol konuşmaz; bir ülkenin geleceğine dair de söz söyler. Bir ülkenin spor hafızasını anlatır. Fatih Terim’in YouTube’da yayımlanan programlarının dördüncüsünü izlerken bunu bir kez daha düşündüm. Milli Takım Teknik Direktörlüğü’nün ikinci ve üçüncü dönemlerinde, benim de Türkiye Futbol Federasyonu Engelliler Futbolu Koordinasyon Kurulu Başkanlığı görevini yürüttüğüm yıllarda, Fatih Hoca ile birçok kez bir araya gelme fırsatımız olmuştu. O yıllarda yakı

“Kulüpler amaç değildir. Kulüpler araçtır. Asıl amaç sporcu yetiştirmektir.” Geçtiğimiz hafta kaleme aldığım ve büyük ilgi gören “Almanya Evine Döndü… Paraguay’ı Yazmadan Olmaz…” başlıklı yazımda, Dünya Kupası’nın belki de en etkileyici hikâyelerinden birini anlatmıştım. Yedi milyon nüfuslu bir ülkenin, yüz milyonlarca insanın yaşadığı ve milyarlarca dolarlık futbol ekonomilerine sahip devleri nasıl geride bırakabildiğini… O yazının ardından Paraguay’dan bir dostum bana ulaşt

Türk tenisinin son yüz yılına baktığımızda, zaman zaman büyük umutların, zaman zaman da kaçırılmış fırsatların hikâyesini görürüz. Başarılar oldu, önemli sporcular yetişti, uluslararası organizasyonlar düzenlendi. Ancak Türk tenisi hâlâ potansiyelinin tamamını sahaya yansıtabilmiş değil. İşte bu nedenle bazı gelişmeler vardır ki onları sadece bir proje ya da yeni bir fikir olarak değil, geleceği değiştirebilecek güçlü bir “kırmızı fırça darbesi” olarak değerlendirmek gerekir.

Turnuvaya bizimle aynı grupta başlayan 7 milyon nüfuslu Paraguay, nedense özellikle bizim medyada Avustralya’nın bile gerisinde gösterildi. Oysa buraya tesadüfen gelmemişlerdi. Dünya Kupası elemelerinde Arjantin, Brezilya ve Uruguay gibi devleri yenerek finallere gelmiş bir takımdan söz ediyoruz. Ancak turnuvaya onlar da ağır bir tokat yiyerek başladılar. ABD karşısında alınan 4-1’lik mağlubiyet, birçok kişi için Paraguay’ın sonu gibiydi. Biz ise Avustralya’ya 2-0 kaybetmişti

2025 yılının Mart ayında kaleme aldığım “Türk futbolunu şüphe kemiriyor” başlıklı yazımda, TFF Başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu’nun geçmiş federasyon başkanlarına kıyasla daha “şanslı” bir dönem geçirdiğini ifade etmiştim. 2006 yılından bu yana görev yapan ve yakından çalışma fırsatı bulduğum tüm TFF başkanları arasında, kamuoyu baskısı açısından en rahat dönemi yaşayan ismin İbrahim Hacıosmanoğlu olduğunu düşünüyordum. Yazılarımı takip edenler iyi bilir; ben TFF Başkanlığı’nı y

Henüz çok kısa süre önce kurulmuş olmasına rağmen, Türkiye Aydın Gençler Eğitim Vakfı’nın (TAGEV) düzenlediği “Evden Hayata: Güçlenen Gençlik Çalıştayı”, gençlik politikaları alanında önemli bir buluşmaya ev sahipliği yaptı. TAGEV Başkanı Mirkan Aydın’ın daveti üzerine katıldığım çalıştayda, ben de Kültür, Sanat ve Spor Komisyonu masasında birbirinden değerli akademisyenler, uzmanlar ve sivil toplum temsilcileriyle birlikte görüş ve önerilerimizi paylaşma fırsatı buldum. 23 H

Dünya Kupası’na veda ettik. Üstelik gol atamadan, sahada zaman zaman oyunun içinde görünsek de skora bir türlü dokunamadan… Geriye dönüp baktığımızda ise insanın aklına tek bir soru geliyor: Nerede kaybettik? İlk bakışta cevap basit gibi görünüyor: gol atamadık. Elbette bu büyük bir eksiklik. Ama turnuvanın hikâyesini gerçekten okuduğumuzda, asıl meselenin bu olmadığını görüyoruz. Bu turnuvada sorun kazanamamak değil, kaybetmekti. Avustralya’ya 2-0, Paraguay’a ise 1-0 mağlup

Ülke olarak bu turnuvaya büyük bir umutla girdik. Gece 4’lerde, 5’lerde uyanan insanlar vardı. Ekran başına geçen milyonlarca kişi, yalnızca bir maç izlemeye değil; bir hayalin peşinden gitmeye kalktı. Çünkü bu ülkede milli takım sadece bir takım değildir; zaman zaman bir umut, zaman zaman bir çıkış hikâyesidir. İki maç geride kaldığında ortaya çıkan tablo ise bu umudun ağırlığını daha da belirgin hale getirdi. Beklentinin yüksek olduğu, hedeflerin büyütüldüğü, “biz bu turnuv