Bir Çınarın Gölgesi, Bir Cemiyetin 60 Yıllık Hikâyesi…

Bazı sevdalar vardır; bir ömre sığmaz, bir şehrin sınırlarını aşar, kuşaktan kuşağa taşınır. Bazen bir statta, bazen bir tribünde, bazen de doğup büyüdüğünüz şehirden kilometrelerce uzakta, aynı renklere gönül vermiş insanların kurduğu bir sofrada yaşar.

İşte Beşiktaşlılık biraz da böyle bir şey…

1903 yılında İstanbul’da yakılan bir meşalenin, yıllar sonra Ankara’da da aynı heyecanla yanmaya devam etmesi, sıradan bir taraftarlık hikâyesinin çok ötesinde. Çünkü bir kulübü büyük yapan yalnızca kazandığı kupalar, elde ettiği şampiyonluklar değildir. O kulübün değerlerini yaşatan, tarihini sahiplenen ve aidiyet duygusunu nesiller boyunca ayakta tutan insanlardır.

Dün akşam, Ankara Beşiktaşlılar Cemiyeti’nin 60. kuruluş yıl dönümü dolayısıyla düzenlenen görkemli baloya katılırken tam da bunu düşündüm.

Dile kolay… 1903’te kurulan Beşiktaş’ın Ankara’daki gönül köprüsü tam 60 yıldır ayakta. Bu, yalnızca bir derneğin kuruluş yıl dönümü değil; bir sevdanın, bir bağlılığın ve köklü bir camia kültürünün hikâyesidir.

Yıllar önce Arsenal Stadı’nın girişinde okuduğum bir söz hiç aklımdan çıkmadı:

“Temel ne kadar derinse, kale de o kadar yüksek ve güçlü olur.”

Bir kulübün büyüklüğünü anlamak için de belki tam buradan bakmak gerekir.

1903’te atılan bir temelin, aradan geçen 123 yıla rağmen farklı şehirlerde, farklı kuşaklarda ve farklı topluluklarda yaşamaya devam etmesi, gerçek bir camia olmanın en önemli göstergesidir. Ankara Beşiktaşlılar Cemiyeti’nin 60 yıllık geçmişi de bunun en güzel örneklerinden biridir.

Çünkü şehirlerde kurulan bu tür cemiyetler ve dernekler, yalnızca bir kulübün taraftarlarını bir araya getiren yapılar değildir. Onlar, büyük bir tarihin taşıyıcı sütunlarıdır. Kulübün değerlerini, geleneklerini, dostluklarını ve aidiyet duygusunu yaşatan gönül köprüleridir.

Bu anlamlı geceyi büyük bir emek ve özveriyle organize eden değerli dostum Abdurrahman Yiğittekin ve yönetim kurulu üyelerine ayrıca teşekkür etmek isterim.

COP31 Antalya hazırlıkları nedeniyle Ankara’da bulunan çok sayıda siyasetçi ve bürokratın geceye katılamamasına rağmen salondaki kalabalık ve coşku görülmeye değerdi.

Bu coşkuya ayrı bir renk katan isimlerden biri de hiç kuşkusuz, Murat Çimen’di. Yüksek enerjisi ve samimi sunumuyla geceye ayrı bir heyecan kattı.

Geceye katılanlar arasında Kırşehirli hemşehrim, gençlik yıllarımızda bürokrasi içerisinde yollarımızın zaman zaman kesiştiği Kültür ve Turizm Bakan Yardımcısı Nadir Alpaslan da vardı.

Türkiye’nin 2036 Olimpiyat ve Paralimpik Oyunları hedefinde, ülkemizin olimpiyat vizyonuna yön verecek önemli isimlerden TMOK Başkanı ve Spor Hizmetleri Genel Müdürü Prof. Dr. Veli Ozan Çakır, Ankara Vali Yardımcısı Cihangir Güler, İstanbul Gençlik ve Spor İl Müdürü Şeyda Dursun, YSK eski Başkanı Ahmet Yener, Beşiktaş Divan Kurulu Başkanı Ahmet Ürkmezgil de gecenin konukları arasındaydı.

Ancak gecenin benim açımdan en anlamlı ve hafızalarda yer edecek anı, voleybolun yıldızı Melissa Vargas’ın formasının takdim edildiği törendi.

Türkiye Voleybol Federasyonu Başkanı Mehmet Akif Üstündağ, formayı Cemiyet Başkanı Abdurrahman Yiğittekin’e vermek üzere sahneye davet edildiğinde, eski federasyon başkanı Erol Ünal Karabıyık’ı ve Federasyon Sağlık Kurulu Başkanı Prof. Dr. Ufuk Demirkılıç’ı da sahneye çağırdı.

Böylece forma, üç ismin birlikte gerçekleştirdiği zarif bir jestle takdim edildi.

Belki birkaç dakikalık bir törendi ama içinde büyük bir anlam taşıyordu.

Vefa, nezaket, geçmişe saygı ve birlikte başarmış olmanın verdiği dayanışma…

Bugün giderek daha fazla ihtiyaç duyduğumuz değerler tam da bunlar değil mi?

Hayatın her alanında rekabetin, ayrışmanın ve kişisel hesapların öne çıktığı bir dönemde, geçmişte emek vermiş insanları unutmamak, onları aynı sahnede buluşturmak ve hak ettikleri değeri göstermek son derece kıymetli.

Bazen bir kupa, bazen bir forma, bazen de birkaç samimi jest, yılların emeğini ve dostluğunu anlatmaya yeter.

Dün akşam Ankara Beşiktaşlılar Cemiyeti’nin 60. yıl balosunda yalnızca bir kuruluş yıl dönümünü kutlamadık. Bir camianın hafızasına, dayanışma kültürüne ve yıllardır ayakta tuttuğu değerlere de tanıklık ettik.

Bir kulübün büyüklüğü, yalnızca müzesindeki kupaların sayısıyla değil, aradan geçen yıllara rağmen kaç şehirde, kaç yürekte ve kaç kuşakta yaşamaya devam ettiğiyle ölçülür.

Dün akşam Ankara’da gördüğüm manzara bana bir kez daha gösterdi ki Beşiktaş’ın en büyük zenginliği, formasından ve armasından önce, o armaya ömrünü adamış insanlarıdır.

1903’te İstanbul’da yakılan meşale, 60 yıldır Ankara’da da aynı heyecanla yanıyorsa, burada yalnızca bir cemiyetin başarısından değil, kökleri sağlam bir camianın gücünden söz etmek gerekir.

Çünkü büyük kulüpler yalnızca tarih yazmaz; o tarihi yaşatacak insanları da yetiştirir.

Ve bazen bir kulübün gerçek büyüklüğünü anlamak için Dolmabahçe’deki tribünlere değil, Ankara’da 60 yıldır aynı sevdayla bir araya gelen insanların gözlerine bakmak yeterlidir.

Beşiktaş’ın Ankara’daki 60 yıllık hikâyesi, işte bu yüzden yalnızca bir yıl dönümü değil; 1903’ten geleceğe uzanan büyük bir aidiyetin imzasıdır.

“Temel ne kadar derinse, kale de o kadar yüksek ve güçlü olur.”