İki hafta önce Diyarbakır karıştı, bu hafta İstanbul.

Aklım almıyor. Bir musibet yaşanmış, biz köşe yazarları bin nasihat vermişiz, hiçbiri yeğ tutmamış. Daha geçen hafta yazımın sonunu şöyle bitirmişim:

‘Böylece ne basit bir kaşıma ne sakar bir okşama ne de provokasyonlar bizi teslim alabilsin’

 Ne yazık ki yaşanan olaylar bu temennilerimi boşa çıkardı.

Açık açık ve sözlerimi tartarak yazıyorum; valilik ve emniyetin bu olaylara izin vermemesi lazımdı. Gerekirse taraftarları maça almamaları lazımdı veya stat içerisinde iyi önlem almaları lazımdı. Lazımdı, lazımdı, lazımdı. Bütün lazımlar, lazımlığın kapağı açılıp…

Aklım almıyor.

İngiliz polisinin 20 yıl önce holiganizm ile mücadelesinde kullandığı sloganı hatırlıyorum: “Biz gözümüzü parklara ve barlara çevirdik.”

Yani holiganların bir araya geldikleri yerlere sivil polisler göndererek onların psikolojilerini ve eylem planlarını gözlemliyorlardı ve gerekirse stat dışında onlara müdahale ediyorlardı.

Bizimkiler stadın içine bile bak(a)mıyor.

Kimse  şiddet yasasında ki eksikliklerden akla hayale gelmedik mazeretlerden dem vurmasın.. sahaya inenlere müdahale etmek için hangi yasaya ihtiyaç varmış anlamadım doğrusu..Ercan Güven’in dediği gibi ‘devlet futbolu  koruyamadı’.

Aklım almıyor. Yoksa birileri bu süreci yönetmek değil de yönetmemek mi istiyor?

Yönetmemek dedim de, geçen haftaki yazımla ilgili genç okuyucumuz Bilgehan Demirelli bakın bana nasıl bir mesaj atmış:

“Yazınız bana Jim Carry’nin Truman Show’unu hatırlattı. Ülkemizde yaşanan ve çözülmesi bizim elimizde olan sorunların çözülemeyişini gördükçe hep bu film aklıma geliyor. Filmde Jim farkında olmadan bir film stüdyosunda yaşıyor. Doğduğundan beri bir dizi filmin başrol oyuncusu. Hayatındaki herkes oyuncu ve her şey kurmaca. Ev, iş, eş, arkadaş, yağmur, güneş, fırtına vs. Her şey yönetmenin kontrolünde ve herkes ustaca rolünü oynuyor. Ne zaman şehir dışına çıkmak için plan yapsa bir mazeret ortaya çıkarılıyor. Israrcı olacak olursa yer gök birbirine giriyor.

Bu konuda biz de aynı durumdayız sanki. Baktığımızda kökenleri farklı olan ve birbirine kin gütmeden birlikte yaşayan insanlarla dolu çevremiz. Onlardan birisi de benim. Doğu ve güneydoğuda onlarca il gezdim, hiç kimseden ve hiç bir şeyden rahatsız olmadım. Ama iş terör olayının çözülmesi noktasına gelince sular bir türlü durulmuyor.

Ağrı’da Sporcu Eğitim Merkezi’nde bir öğrencinin aslında fiziki şartları çok kötü olan eğitim merkezi için övgü dolu sözler söylediğini hatırlıyorum. ‘Şikâyetin var mı?’ diye sorduğumda öğrenci; şartların çok iyi olduğunu düzenli yemek, sıcak yatak, temiz kıyafet, okul ve spor yapabilme imkânının onun için mükemmel olduğunu ve eve dönmek istemediğini söylemişti. Hâlbuki bunlar zaten bir çocuk için asgari miktarda olması gereken şeylerdi. Ama onun ve oralarda yaşayan çocukların yine birçoğunun bu imkânları yoktu. Bence herkes konunun tek boyutlu olmadığının farkında ama neden böyle olmasını istediklerini anlayamıyorum. Geriye bir tek şey kalıyor yönetmen istemiyor!”

Bilgehan muzip “cevabını” vermiş.  

Şu yaşananlar karşısında benim yine de aklım almıyor.

Ve yara bir türlü kabuk tutmuyor.

{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş