Ne galibiyetler bekledim, zaten yoktular!
Attilâ İlhan’ın çok güzel bir şiiri vardır: “Ne kadınlar sevdim, zaten yoktular…”
Şair burada aslında hayalindeki kadını anlatır. Zihninde yarattığı, özlediği, belki de hiçbir zaman gerçekte var olmamış bir kadını… Yani bir hayal kurar.
Ben bugün bu şiiri milli takımımıza uyarlamak istiyorum:
Ne galibiyetler bekledim, zaten yoktular!
Uluslar Ligi’nde oynadığımız beş maçın beşini de kaybetmişiz. Dünya Şampiyonası’nda iki mağlubiyet, bir galibiyet… Yedi mağlubiyet, bir galibiyetlik bir tablo var. Uluslar Ligi’nde ise beş maçta sıfır galibiyet!
Pazar günü Fransa karşısında da muhtemelen yeni bir mağlubiyeti mi konuşacağız.
Ama benim asıl isyanım skor tabelasına değil. Benim isyanım, vasatlığın sıradanlaştırılmasına!
Yeniliyoruz, normal karşılıyoruz. Kaybediyoruz, bir mazeret buluyoruz. Beklentilerimizi her geçen gün biraz daha aşağı çekiyoruz.
Oysa bu ülke 2002’de Dünya Kupası üçüncüsü olmuş.
2008’de Avrupa üçüncüsü..
2024 Avrupa Şampiyonası’nda çeyrek final oynamışız…
Fransa’yı, Hollanda’yı, Almanya’yı yenmiş bir futbol ülkesi.
Biz neyi başarabileceğimizi biliyoruz. Başarı hafızamız var.
Ama bugün öyle bir noktaya geldik ki Attilâ İlhan’ın şiirindeki gibi hayal kurmak bir yana, galibiyet hayali bile kuramaz hâle geldik.
Şair hiç değilse zihninde bir kadın yaratabiliyordu. Biz artık zihnimizde bir galibiyet bile yaratamıyoruz!
Ben bunu kabul etmek istemiyorum. Ne vasatlığı ne de vasatlığın sıradanlaştırılmasını…
Her maçı kazanamayız, elbette. Ama kazanmayı yeniden hedef hâline getirmek zorundayız.
O yüzden bir kez daha söyleyelim:
Ne galibiyetler bekledim, zaten yoktular!
Ama artık hayalimizde de olsa biraz galibiyet görelim. Şiir güzel de arkadaşlar, biraz da maç kazanalım!
Yorumlar