Milletler Ligi’nde ilk dört maçını kaybeden Milli Takım için artık “kim suçlu?” sorusunu bırakıp daha zor ve anlamlı bir soruyu sormanın zamanı geldi: Biz, üst düzey takımların neresindeyiz? İlk dört maç, dört yenilgi ve yine aynı refleks… Bir günah keçisi arıyoruz. Bir futbolcunun performansını tartışıyor, teknik direktörü masaya yatırıyor, sakatlıkları ve eksik oyuncuları sıralayıp bir sonraki maça geçiyoruz. Şimdi yeni teknik direktör arayışındayız. Oysa bu dört yenilgi b

Türkiye Futbol Federasyonu Başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu’nun kırk yıllık futbol deneyimi, iki yıllık başkanlık dönemi ve bugün Türk futbolunda yeniden tartışılan hakemlik, bahis, liyakat, denetim ve güven sorunları… Bunların sonunda sorulması gereken soru aslında çok basit: Ne değişti? Bugün konuştuğumuz sorunların hiçbiri bilinmeyen sorunlar değildi. Hacıosmanoğlu, Türkiye Futbol Federasyonu Başkanlığına Türk futbolunun problemlerini ilk kez başkanlık koltuğuna oturduğunda ö

Türk futbolunda yıllardır aynı başlıkları tartışıyoruz: Hakem adaleti, yönetim anlayışı, forma adaleti, transferler, disiplin kararları, bahis, kulüplerin yönetimi, federasyon uygulamaları… Bu tartışmaların üzerinde duran daha temel bir mesele var: Güven. Taraftar yalnızca hakemin kararını değil, o kararın arkasındaki niyeti sorgulamaya başladıysa; kulüpler yalnızca alınan kararı değil, kararın kimin lehine işlediğini düşünüyorsa; kamuoyu “Bunun arkasında ne var?” sorusunu da

Bir futbol maçında yanlış karar doksan dakikada kalabilir. Kuruma duyulan güven sarsıldığında ise maç biter, kriz devam eder. Hakemlik tartışmaları artık yalnızca verilen ya da verilmeyen bir karar üzerinden okunamaz. Mesele, hakemin düdüğünden çıkıp kurumun yönetimine, denetimine ve itibarına uzanmıştır. Asıl soru da burada başlar: Bir kurumda güven sarsıldığında yöneticinin sorumluluğu nerede başlar? MESELE ARTIK SADECE HAKEM DEĞİL İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının yürütt

Futbolda bazı cümleler vardır; ilk söylendiğinde umut verir, ikinci kez duyulduğunda düşündürür, üçüncü kez tekrarlandığında ise anlamını kaybeder. “Gerekeni yapacağız.” “Dersimizi çıkardık.” “Eksiklerimizi gidereceğiz.” “Daha çok çalışacağız.” Sözler çoğalıyor, sahadaki değişim görünmüyorsa sorun artık yalnızca skor değildir. Söz ile eylem arasındaki mesafe açılmıştır. Güven de tam o mesafede kaybolur. Başarısızlığın ardından özür dilemek kolaydır. Zor olan, özrü gereksiz kı

Modern futbolda kulüpler; futbolculara, teknik kadrolara ve transferlere milyonlarca liralık yatırımlar yapıyor. Oyuncuların koşu mesafeleri, nabız aralıkları, sprint sayıları ve fiziksel performansları en gelişmiş teknolojilerle anlık olarak ölçülüyor; taktikler milimetrik hesaplarla kurgulanıyor. Peki, tüm bu devasa yatırımın üzerinde gerçekleştiği zemine aynı ciddiyetle bakıyor muyuz? Futbolcu sahaya adımını attığı an, oyunun ilk ve en temel ortağıyla karşılaşır: Zemin. Bi

Sporun tabelası doksan dakika sonra susar; fakat sporun bıraktığı iz, maç bittikten sonra konuşmaya başlar. Kupa kaldırılır, fotoğraflar çekilir, alkışlar diner. Skor tabelası kapanır. Geriye ise o başarıya giden yol, o yolun arkasındaki akıl ve korunan değerler kalır. Sporu yalnızca kazananlar üzerinden okumak, oyunun yarısını görmektir. Diğer yarısında emek, sabır, adalet, FairPlay ve geleceği kurma sorumluluğu vardır. Türkiye bugün bu iki yüzü buluşturan iki önemli gelişme

Eskiden maçı kaybeden taraf hakeme sarılırdı; bugün kazanan da kaybeden de berabere kalan da aynı feryadı koparıyor. Skor 8-0, 4-0, 3-2 ya da 2-2 olsa fark etmiyor. Sahadan galip çıkanın bile zaferine gölge düşüyor, mağlup olanın öfkesi katlanıyor. Liglerimizde takımlar, futbolcular, teknik direktörler ve skorlar değişse de hakeme duyulan kuşku hiç değişmiyor. Mesele artık yalnızca hakemin hata yapıp yapmadığı değil, hakem kararlarının arkasında sürekli bir kötü niyet veya he

Futbolda bazı maçlar vardır; 90 dakika bittiğinde tabeladaki rakamlar, sahanın anlattığı hikâyenin yanında ikinci planda kalır. Beşiktaş’ın Marsilya karşısındaki 4-1’lik galibiyeti de böyle bir maçtı. Siyah-beyazlılar yalnızca skoru alıp kenara çekilmedi; tempolu, dirençli ve karakterli bir oyun ortaya koydu. Farklı özelliklere sahip oyuncuların aynı oyun fikri etrafında buluşması, skoru da oyunun doğal sonucu hâline getirdi. Asıl dikkat çekici olan, dört golün kendisinden ço

Türk futbolunu izlerken insanın aklına kaçınılmaz bir soru geliyor: Biz nasıl bir futbol oynamak istiyoruz? Her sezon büyük hedeflerle başlıyoruz. Transferler yapılıyor, yıldızlar getiriliyor ve milyonlarca Euro harcanıyor. Yönetimler iddialı imzalar atıyor. Taraftar heyecanlanıyor. Sonra sezon başlıyor. Birkaç maç geçmeden takımın oyunu sorgulanıyor, teknik direktör eleştiriliyor, yıldız futbolcuların performansı masaya yatırılıyor. Ardından “öngörülebilir” son geliyor: Tekn

Sakın futbol bilginden ve koyu Fenerbahçeli oluşundan bahsetme; senin gibilere en basitinden bir soru sorulsa susar kalırsınız. Mesela, “Fenerbahçeli nasıl olunur?” diye sorulsa bütün futbol bilgin tribünde kalır. Maç başlar, taraftar olursun; on beş dakika sonra teknik direktörlüğe terfi eder, ilk yarıda sportif direktörlüğe, ikinci yarıda kulüp başkanlığına yükselirsin. Maç bitmeden yönetim kurulunu toplar ve hükmünü verirsin: “Hoca istifa!” Ne taktik tahtasına ihtiyacın va

Türk sporu uzun zamandır skora endeksli, günü kurtarmaya çalışan ve zaman zaman sporun ruhunu ikinci plana iten bir anlayışla mücadele ediyor. Bireysel yeteneklere umut bağlanıyor, başarı yalnızca sonuç üzerinden okunuyor; altyapı, bilimsel çalışma ve kurumsal süreklilik ise hak ettiği değeri göremiyor. A Milli Kadın Voleybol Takımımızın ikinci Avrupa şampiyonluğu, bu nedenle yalnızca vitrine konulacak bir kupa değildir. Bu başarı; doğru eğitim, bilimsel disiplin, liyakat ve

Futbolda bazı mağlubiyetler tabeladan okunur, bazıları ise oyunun içinden. Tabela yalnızca kimin kazandığını gösterir; oyun ise neden kazanıldığını ya da neden kaybedildiğini anlatır. Bu nedenle bir takımın başarısını yalnızca kadrosundaki yıldızlarla, mağlubiyetini de sadece skorla açıklamak kolaycılıktır. Futbol, yalnızca yetenekli oyuncuları bir araya getirmek değildir; bu yetenekleri ortak bir oyun aklı etrafında buluşturabilmektir. İyi oyunculardan oluşan her kadro, iyi

Futbolda bazı mağlubiyetler tabela skorunun ötesinde birer aynadır; takımın o anki gerçekliğini net biçimde yansıtır. Trabzonspor’un Ferencváros karşısında aldığı 4-0’lık yenilgi de tam olarak böyle okunmalı. Mesele yalnızca kalede görülen dört gol değil; güçlü bir rakip karşısında plan bozulduğunda oyunu yeniden kuramamak ve maçın dokuz kişiyle tamamlanmasına yol açan kontrol kaybıdır. Trabzonspor Avrupa sahnesine çıktığında dünya, rakipteki bir yıldızı izlemek için ekran ba

Sarı Gelin… Sevda, ayrılık ve özlemin türküsü. Şimdi aynı “sarı”, bir futbol tribününde bambaşka bir anlamla karşımıza çıkıyor: Sarı torba… Biri insanları aynı ezgide buluşturuyor, diğeri ölüm ve tehdit çağrışımıyla insanları karşı karşıya getiriyor. Sarı Gelin’den sarı torbaya nasıl geldik? Futbolun bize öğretmesi gereken, centilmence oynayarak rakibi yenmekti; rakibinden nefret etmek değil. Rekabetti; düşmanlık değil. Coşku idi; tehdit değil. Kocaelispor–Amedspor karşılaşma

Dört yaşında bir çocuk… Ailesiyle birlikte futbol maçı izlemeye gelmiş. Üzerinde tuttuğu takımın forması var. Ne rakibe küfrediyor. Ne birini kışkırtıyor. Ne de tribünde herhangi bir olay çıkarıyor. O sadece çocuk. Gençlerbirliği–Fenerbahçe karşılaşmasında yaşanan olay, bazı insanlar için bir çocuğun masumiyetinin bile forma renginin önüne geçemediğini gösterdi. Kamuoyuna yansıyan görüntülerde, Gençlerbirliği tribününde ailesiyle maçı izleyen dört yaşındaki Fenerbahçeli çocuğ

Türk spor basınının duayen ismi, ömrünü gazetecilik mesleğinin onuruna, etiğine ve doğruluğuna adamış saygıdeğer Erdoğan Arıpınar’ın meslek ilkelerine ve bıraktığı köklü mirasa ithafen… Futbolda artık pozisyonlardan çok, pozisyonların görüntüleri konuşuluyor Bir faul, bir itiraz, bir yüz ifadesi, bir temas… Görüntü birkaç kez yavaşlatılıyor, bir noktada donduruluyor, üzerine iddialı bir başlık ekleniyor. Ardından yorumlar başlıyor. Birkaç saniyelik görüntü, saatlerce süren ta

Kadın voleybolunda başardığımızı diğer branşlarda neden başaramıyoruz? Aynı ülkenin çocukları… Aynı bayrağın altında yetişiyorlar… Benzer imkânlarla yola çıkıyorlar… Ama biri dünyanın zirvesine çıkıyor; diğerleri ise hâlâ neden çıkamadığını konuşuyor. Bugün gururla "Biz voleybol ülkesiyiz." diyoruz. Peki neden aynı güvenle "Biz bir spor ülkesiyiz." diyemiyoruz? Neden kadın voleybolunda dünyanın zirvesindeyiz de atletizmde, halterde, hentbolda, kayakta, yelkende ve özellikle f

Türkiye'de spor gündemi büyük ölçüde futbol etrafında şekillenmektedir. Dört büyük kulübün rekabeti, transferler, hakem kararları ve saha dışı tartışmalar spor kamuoyunun önemli bölümünü meşgul eder. Bunun temel nedeni yalnızca medyanın tercihleri değildir. Futbol; yayın gelirleri, sponsorluk, reklam ve bahis ekonomisiyle dünyanın en büyük spor endüstrisini oluşturmaktadır. Milyonlarca insanın aidiyet kurduğu, farklı sosyal kesimleri ortak bir heyecan etrafında buluşturan bu

Sezon boyunca güvenilmez, yeteneksiz, taraflı ve futbolu bilmeyen ifadeleriyle nitelenen; her puan kaybında müsabakanın önüne geçmekle yerden yere vurulan, kararları değil niyetleri sorgulanan, her maç dürüstlüğünü kanıtlamak zorunda olan ve değersizleştirme konumundan çıkmayan hakemlerimizi şimdi neden uluslararası vitrinde savunur olduk? Üstelik ortada, Dünya Kupası’nda "Şu hakemimiz mutlaka olmalıydı" diye ismi üzerinde uzlaşılan somut bir isim de yokken... Asıl derdimiz g