Süper Lig’de 2000–2026 Arası Ücret Ekonomisi, Transfer Harcamaları ve Finansal Sürdürülebilirlik (II)

Yazımızın ikinci bölümüyle devam ediyoruz.

Bir önceki bölümde, Süper Lig’in 2000–2026 arasındaki transfer ekonomisini, artan oyuncu maaşlarını, yüksek transfer açıklarını, kulüplerin borçluluk yapısını ve gelir-gider dengesizliğini ele almış; özellikle “ithal et-tüket” modelinin Türk futbolunda nasıl kronik bir finansal bağımlılık yarattığını ortaya koymuştum. Ayrıca transfer ve ücret harcamalarının büyük ölçüde borçlanma, sermaye artırımları, varlık satışları ve gelecekteki gelirlerin bugünden kullanılması yoluyla finanse edildiğini; bunun da kulüplerin finansal kırılganlığını artırdığını göstermiştim. Bu ikinci ve son bölümde ise, söz konusu yapının rekabet dengesi, kaynaklara erişim, finansman modeli ve uzun vadeli sürdürülebilirlik açısından yarattığı sonuçları daha derinlemesine ele alarak, Süper Lig’in bu kısır döngüden çıkabilmesi için hangi ekonomik ve yapısal dönüşümlere ihtiyaç duyduğunu ortaya koyacağım.

Maaş Yükleri Sürdürülebilir Değil!

Süper Lig’de finansal sorunun ikinci ve belki de daha yakıcı kısmını oyuncu maaşları oluşturuyor. Nitekim 2025–2026 sezonunda yaklaşık 480 milyon euro olan toplam maaş yükünün, %12,2’lik artışla 2026–2027 sezonunda transferler ve performans bonuslarının da etkisiyle 538,6 milyon euroya yükselmesi, gelir yaratma kapasitesi sınırlı bir lig açısından oldukça ağır bir maliyet yapısına işaret ediyor. Bu gelişme, kulüplerin sportif rekabet uğruna ücret enflasyonunu sürekli yukarı taşıdığını, buna karşılık mali disiplinin giderek zayıfladığını ortaya koyuyor.

Bu alanda, yaklaşık ±%10’luk sapma payına rağmen referans kabul edilen Capology verileri de ücret yükünün kulüpler arasında son derece dengesiz dağıldığını ortaya koymaktadır. Buna göre, bonuslar dahil edildiğinde, Fenerbahçe’nin yaklaşık 170 milyon euro, Galatasaray’ın 116,9 milyon euro, Beşiktaş’ın 65,6 milyon euro ve Trabzonspor’un ise 61,9 milyon euro düzeyinde yıllık maaş bütçesine sahip olduğu görülmektedir. Bu tablo, maaş harcamalarının büyük ölçüde birkaç kulüpte yoğunlaştığını gösterirken, söz konusu yüksek ücret yükü ligdeki rekabet dengesini de bozmakta ve gelir yaratma kapasitesiyle orantısız maliyetler nedeniyle finansal sürdürülebilirlik riskini daha da artırmaktadır.

Tablo:1) Süper Lig’de 2026-27 Sezonu İçin Ücret ve Bonuslar Bordrosu (Euro)

Buradan hareketle Süper Lig’deki finansal baskının temelinde, transfer ve maaş giderlerinin birlikte yarattığı çift yönlü maliyet etkisi bulunduğunu söyleyebiliriz. Yüksek bonservis bedeliyle transfer edilen bir oyuncunun maliyeti muhasebe açısından sözleşme süresine yayılarak amortismana tabi tutulurken, aynı oyuncuya ödenen yüksek maaş ve bonuslar kulübün nakit akışını doğrudan ve sürekli biçimde etkilemektedir. Bu nedenle bir futbolcunun gerçek maliyeti, yalnızca bonservis bedeliyle değil, sözleşme süresi boyunca kulübün üstleneceği toplam ücret yüküyle birlikte değerlendirilmelidir.

Türkiye’de kulüplerin gelirlerinin önemli bölümünün Türk Lirası, başta transfer ve oyuncu ücretleri olmak üzere giderlerinin ise büyük ölçüde euro üzerinden oluşması, bu finansal baskıyı daha da ağırlaştırmaktadır. Kur dalgalanmaları, yalnızca mevcut sözleşmelerin maliyetini artırmakla kalmamakta; kulüplerin bütçe ve nakit akışı üzerindeki belirsizliği de sürekli büyütmektedir.

Bu çerçevede, Capology verilerinden yararlanarak Süper Lig’de maaş ve bonuslar dahil en yüksek ücret alan oyuncuları aşağıda sizlerle paylaşıyoruz. Capology’nin söz konusu rakamların resmi kulüp verileri değil, kamuya açık bilgiler ve kendi tahmin modellerine dayanan tahmini ücretler olduğunu da özellikle belirtmek gerekir.

Elit Futbolcularda Sadece Garanti Ücretlere değil, Bonuslara da Bakılmalı!

Tablo 2, Süper Lig’de elit futbolcuların ücret yapısında ortaya çıkan önemli bir dönüşümü gözler önüne seriyor. Toplam ücret ve bonuslar birlikte değerlendirildiğinde; bu oyunculara ödenecek yıllık sabit ücretin 203,4 milyon euroya, performans ve başarıya bağlı bonusların ise 50,6 milyon euroya ulaştığı görülüyor. Başka bir ifadeyle, kulüpler yalnızca yüksek garanti ücretler ödemekle kalmıyor; bunun üzerine bir de sabit maaşın yaklaşık dörtte biri kadar bir değişken ücret yükünü de üstleniyor. Bonusların toplam ücret paketi içindeki payı ise yaklaşık %20 düzeyinde. Bu rakamlar, Süper Lig’in elit oyuncu piyasasında oldukça cömert, hatta periferik lig ölçeğinde bakıldığında bonkör sayılabilecek bir ücret politikasına yöneldiğini gösteriyor.

Ancak tablonun asıl dikkat çekici tarafı, bu bonusların oyuncular arasında homojen dağılmaması. Özellikle Muhammed Salah’ın ücret yapısı diğer elit oyunculardan belirgin biçimde ayrılıyor. Salah’ın 12,5 milyon euroluk garanti ücretine karşılık 10,63 milyon euro bonus öngörülmesi, bonus tutarının sabit maaşın yaklaşık %85’ine ulaşması anlamına geliyor. Böylece 23,13 milyon euroluk toplam yıllık ücret paketinin neredeyse yarısı performans ve başarı koşullarına bağlanmış oluyor. Bu, sıradan bir prim mekanizmasından çok daha fazlasını ifade ediyor. Salah örneği, elit oyuncularda bonusların artık yalnızca kulübün maliyetini performansa bağlayan ikincil bir unsur değil, toplam ücret paketinin temel bileşenlerinden biri haline gelebildiğini ortaya koyuyor.

Buna karşılık Victor Osimhen’de çok farklı bir ücret yapısı görülüyor. 18,75 milyon euroluk sabit ücretin yanında yalnızca 1,25 milyon euro bonus bulunması, 20 milyon euroluk toplam paketin ezici bölümünün garanti edilmiş olduğunu gösteriyor. Aynı şekilde Kanté ve Ederson gibi oyuncularda da garanti ücretin ağırlığı oldukça yüksek. Bu yapı, oyuncunun yıldız statüsü, piyasa değeri ve kulübün sportif beklentisi yükseldikçe, garanti ücretin hâlâ pazarlığın temel unsuru olduğunu gösteriyor. Başka bir ifadeyle, kulüpler her elit oyuncuya aynı ücretlendirme modelini uygulamıyor; oyuncunun pazarlık gücü ve sportif değerine göre sabit ve değişken ücret arasındaki dengeyi yeniden kuruyor.

Orta gelir grubunda ise daha karma bir yapı ortaya çıkıyor. 7–12 milyon euro bandındaki oyuncularda bonusların toplam ücret içindeki payı daha sınırlı olmakla birlikte, performans ve başarı kriterlerinin ücret paketinin önemli bir parçası olmaya devam ettiği görülüyor. Alt segmentte ise bu mekanizma daha belirgin hale gelebiliyor. Örneğin André Onana’nın 4,38 milyon euroluk sabit ücretine karşılık 2,5 milyon euro bonus potansiyeline sahip olması, değişken ücretin garanti maaşın yarısından fazlasına ulaştığını gösteriyor. Dolayısıyla bonus sistemi, yalnızca yıldız oyunculara özgü değil; farklı ücret segmentlerinde kulüplerin sportif performansı ücretlendirmeye dahil etmek için kullandıkları önemli bir finansal araç haline geliyor.

Burada dikkat edilmesi gereken bir başka nokta da toplam rakamların kendisi. 203,4 milyon euro sabit ücretin üzerine 50,6 milyon euroluk bonus potansiyelinin eklenmesi, elit oyuncu grubunda kulüplerin toplam yıllık ücret taahhüdünü 254 milyon euro seviyesine taşıyor. Her ne kadar bonusların tamamının gerçekleşmesi garanti olmasa da, kulüpler açısından bu rakamlar potansiyel maliyetin ne kadar yukarı çıkabileceğini gösteriyor. Özellikle Salah örneğinde olduğu gibi bonusların garanti ücretin çok yüksek bir oranına ulaşması, sportif başarı ile finansal maliyet arasındaki ilişkinin giderek daha doğrudan hale geldiğine işaret ediyor.

Sonuç olarak Tablo 2, Süper Lig’de ücret politikasının artık yalnızca “yüksek maaş ödeme” mantığıyla açıklanamayacağını ortaya koyuyor. Bugün karşımızda, yüksek garanti ücretlerin yanında performansa bağlı ciddi bir değişken ücret havuzu oluşturan yeni bir ücretlendirme modeli bulunuyor. Fakat bu model, kulüplerin mali riskini ortadan kaldırmıyor; yalnızca riskin bir bölümünü performans sonuçlarına bağlıyor. Üstelik elit oyunculara ödenen toplam sabit ücret ve bonusların 254 milyon euroya ulaşması, gelir yaratma kapasitesi Avrupa’nın merkez liglerinin oldukça gerisinde kalan Süper Lig açısından önemli bir finansal yük oluşturuyor. Dolayısıyla sorun yalnızca futbolcuya ne kadar maaş ödendiği değil, bu maaşların hangi gelir kapasitesiyle finanse edildiğidir. Salah’ın 10,63 milyon euroluk bonusu da bu yeni ücret ekonomisinin en çarpıcı örneğini oluşturuyor. Süper Lig kulüpleri artık yalnızca yıldız futbolcuyu transfer etmek için değil, onun başarısını ödüllendirmek için de çok yüksek maliyetleri göze alıyor. Bu ise gelirleri sınırlı bir ligde, ücret ekonomisinin sürdürülebilirliği açısından üzerinde özellikle durulması gereken yeni bir risk alanı yaratıyor.

Tablo:2 ) Süper Lig 2026-27 Sezonunda Elit Oyuncuların Bordroları (Euro)

Yüksek Maliyetler, Beklenen Görünürlük Artışı Sağlayabiliyor mu?

Yüksek maliyetli transferler, futbol ekonomisinde çift yönlü bir kaldıraç işlevi görür. Bir yandan yıldız oyuncular aracılığıyla kulübün uluslararası görünürlüğünü artırır, dijital etkileşimi büyütür ve sponsorluk ile ticari gelir kanallarını genişletir; diğer yandan bu yatırımın geri dönüşü beklenen düzeyde gerçekleşmediğinde ciddi bir finansal risk üretir. Bu nedenle söz konusu hamleler, klasik bir fayda-maliyet analizi çerçevesinde ele alınmak zorundadır. Eğer yaratılan “dikkat” ekonomisi; forma satışı, sponsorluk anlaşması, yayın geliri ve dijital üyelik gibi somut gelir akımlarına dönüşemiyorsa, başlangıçta bir marka yatırımı olarak kurgulanan transfer, kısa sürede kulüp bilançolarını zorlayan bir mali yük haline gelir.

Nitekim son yıllarda kulüp borçluluğundaki artışın temel kaynaklarından birinin transfer harcamaları olduğu gerçeği bu çerçevede daha net okunmalıdır. Görünürlük artışı hedefiyle yapılan yüksek bütçeli transferler, sürdürülebilir gelir modelleriyle desteklenmediğinde, kulüpleri finansal olarak kırılgan hale getirir ve bir “borç sarmalı”nın içine sürükler. Dolayısıyla mesele, yıldız oyuncu transfer etmekten ziyade, bu transferin ürettiği etkileşimi ölçülebilir ve kalıcı gelire dönüştürebilmektir. Aksi halde, kısa vadeli popülerlik kazanımları, uzun vadede kulüplerin finansal bataklığa saplanmasına yol açan yapısal bir soruna dönüşmeye devam edecektir.

Bu örnekte, Mohamed Salah transferi sonrası oluşan %25’lik uluslararası etkileşim artışı ve Mısır’daki içerik hacminin 10 katına çıkması, Trabzonspor’un artık sadece yerel bir kulüp olmadığını gösteriyor. Kulüp, küresel ölçekte dikkat çeken bir marka haline geliyor. Bu artan ilgi; forma satışları, dijital üyelikler, sponsorluklar ve yayın gelirleriyle paraya dönüştürülebilir.

Kısacası, bu tür büyük transferler artık sadece sahadaki performans için yapılmıyor. Asıl amaç, kulübün dünya çapında görünürlüğünü artırarak finansal kazanç sağlayan bir yatırım yaratmak.

Sonuç İtibariyle Bu Transfer ve Ücret Ekonomisini Süper Lig Sürdürülebilir mi?

Bugün gelinen noktada Süper Lig’in yapısal sorunu açık biçimde ortaya çıkmaktadır ki; Süper Lig ne Premier League gibi yüksek gelir üreten bir ligdir ne de Portekiz ligi gibi oyuncu yetiştirip ihraç eden bir model kurabilmiştir. Buna rağmen Süper Lig’in yüksek maaş ve transfer harcamalarıyla hareket etmesi, sistemi “hibrit ama kırılgan” bir yapıya dönüştürmektedir. Bu nedenle Süper Lig’in küresel futbol ekonomisindeki yeri, finansal olarak kırılgan bir periferi ligi olarak tanımlanabilir.

Süper Lig’de transfer ve ücret ekonomisinin sürdürülebilir olup olmadığını daha net ve veriye dayalı biçimde ortaya koyabilmek için öncelikle Tablo 3’te yer alan mali göstergeleri birlikte değerlendirmek gerekiyor. Çünkü bu veriler, Türk futbolunda sahadaki rekabetin arkasında giderek ağırlaşan bir finansal tablo bulunduğunu açık biçimde gösteriyor.

Dört Büyüklerin mali görünümü, Türk futbolunun sürdürülebilir bir finansal modelden ne kadar uzaklaştığını ve “yeşil sahalardaki illüzyonun” arkasındaki ağır bilançoyu gözler önüne seriyor. 31 Mayıs 2025–30 Haziran 2026 döneminde toplam 38,1 milyar TL gelir üreten dört kulübün toplam borcu 80,5 milyar TL’ye ulaşmış durumda. Başka bir ifadeyle, borçların toplam gelirlere oranı %211,3 seviyesinde. Türk futbolunun lokomotifleri, bir yılda ürettikleri gelirin iki katından daha fazla borç taşıyor.

Galatasaray ve Fenerbahçe, yüksek gelir üretme kapasiteleri sayesinde borç/gelir oranlarını görece kontrol altında tutmaya çalışsalar da, birikmiş zararların özkaynakları aşındırması önemli bir risk olarak varlığını sürdürüyor. Asıl çarpıcı tablo ise Beşiktaş’ta ortaya çıkıyor. Yaklaşık 5 milyar TL gelir üretmesine karşın 20 milyar TL borç ve yaklaşık 20 milyar TL birikmiş zarar taşıyan kulübün borç/gelir ve zarar/gelir oranlarının her ikisinin de %400 düzeyine ulaşması, artık olağan bir finansal dengesizlikle değil, yapısal bir sürdürülemezlikle karşı karşıya olduğumuzu gösteriyor.

Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş ve Trabzonspor’un toplam 54,6 milyar TL’ye ulaşan birikmiş zararı, sorunun yalnızca yüksek transfer harcamalarından veya oyuncu ücretlerinden kaynaklanmadığını ortaya koyuyor. Burada asıl problem, gelir yaratma kapasitesi ile harcama, borçlanma ve ücret politikaları arasındaki bağın kopmuş olmasıdır. Borcun yeni borçlarla çevrildiği, zararların özkaynakları aşındırdığı ve nakit akışının sürekli finansman ihtiyacı doğurduğu bu yapı, kulüplerin mali hareket alanını giderek daraltıyor.

Dolayısıyla, bugün dört büyük kulüp merkezli   Türk futbolunun karşı karşıya olduğu sorun, konjonktürel bir finansman sıkışıklığından çok daha derindir. Gelirleriyle orantısız biçimde büyüyen borç, ücret ve transfer ekonomisi, kulüplerin gelecekte yaratacağı gelirleri bugünden tüketmektedir. Bu nedenle finansal sürdürülebilirlik artık ertelenebilecek bir tercih değil, Türk futbolunun varlığını sürdürebilmesi için zorunlu bir yapısal dönüşüm meselesidir. Bu dönüşüm gerçekleşmediği sürece, bugünkü harcama düzeni Türk futbolunun yalnızca mali dengesini değil, gelecekteki rekabet gücünü de ipotek altına almaya devam edecektir.

Tablo: 3) Dört Büyük Kulübün 30 Haziran 2026 İtibariyle Özet Finansal Değerleri (TL)

Bu tablo karşısında çözüm arayışları kaçınılmazdır. Öncelikle kulüplerin gelirlerine göre harcama yapmasını sağlayacak mali disiplin mekanizmalarının kurulması gerekmektedir. Maaş bütçesi sınırlamaları, finansal fair play uygulamalarının etkin biçimde uygulanması ve bağımsız denetim mekanizmalarının güçlendirilmesi bu sürecin temel unsurlarıdır. Bunun yanı sıra altyapı yatırımlarının artırılması, genç oyuncu yetiştirme sisteminin güçlendirilmesi ve oyuncu satış gelirlerinin artırılması, uzun vadede finansal dengeyi sağlayacak en önemli adımlar arasında yer almaktadır.

Dijitalleşme, veri odaklı gelir modelleri ve doğrudan taraftara ulaşmayı sağlayan yeni platformlar da Süper Lig için önemli fırsatlar sunmaktadır. Yayın gelirlerinin çeşitlendirilmesi ve küresel pazarlara açılma stratejileri, kulüplerin gelir tabanını genişletebilir. Ancak bu dönüşümün başarılı olabilmesi için kurumsal yönetim anlayışının güçlendirilmesi ve stratejik planlamanın ön plana çıkarılması gerekmektedir.

Sonuç olarak, Süper Lig’in temel sorunu transfer yapmak değil, bu transferlerin nasıl finanse edildiğidir. Mevcut model, kısa vadeli sportif başarı hedefleri uğruna uzun vadeli finansal sürdürülebilirliği riske atmaktadır. Bugün ortaya çıkan tablo, kısa vadede büyüme ve cazibe artışı, uzun vadede ise ciddi bir finansal risk anlamına gelmektedir. Bu riskin merkezinde ise transfer harcamalarından çok kontrolsüz biçimde büyüyen maaş ekonomisi yer almaktadır.

Türk futbolunun önünde net bir tercih bulunmaktadır: ya mevcut harcama odaklı model devam ettirilerek borç sarmalı daha da derinleşecek ya da finansal disiplin, değer üretimi ve sürdürülebilirlik temelinde yeni bir ekonomik model inşa edilecektir. Bu tercih, yalnızca kulüplerin değil, Türk futbolunun geleceğini belirleyecek en kritik karar olacaktır.

Süper Lig’de Bu Finansal İş Modeli Değer Artışı Değil, Finansal Çöküşü Getiriyor

Süper Lig son yıllarda oldukça kritik bir eşikten geçiyor. Bir yandan yaklaşık 1,5 milyar avroya ulaşan lig değeri, yükselen küresel görünürlük ve kadrolara katılan yıldız oyuncularla belirgin bir gelişim sergilenirken; diğer yandan kontrolsüzce artan maaş yükü, büyüyen net transfer açığı ve giderek derinleşen borç sarmalı ciddi bir tehdit oluşturuyor.

Bu çelişkili tablo, "Süper Lig gerçek bir büyüme hikayesi mi yazıyor, yoksa tehlikeli bir finansal balon mu oluşturuyor?" sorusunu beraberinde getiriyor. Mevcut veriler ışığında tablo son derece net: Kısa vadede bir büyüme gözlense de, uzun vadede ciddi bir finansal risk kapıda duruyor. Üstelik bu riskin odağında sadece transfer harcamaları değil, asıl tehlikeyi oluşturan kontrolsüz maaş ekonomisi yer alıyor.

Olumsuz Etkiler

Ancak elde edilen olumlu etkiler, maliyet tarafındaki ciddi riskleri dengeleyememektedir. Yüksek maaş ödemeleri düzenli ve aksatılmayan nakit akışları gerektirdiğinden, kulüpler sürekli olarak yeni finansman kaynakları aramak zorunda kalmaktadır. Bu durum nakit akışı problemlerini beraberinde getirirken, halihazırda 80–90 milyar TL bandında seyreden son derece yüksek kulüp borçları, ağırlaşan maaş yüküyle birlikte daha da büyümektedir.

Aynı zamanda finansal esnekliğin kaybedilmesi, kulüpleri adeta elini kolunu bağlayan bir çıkmaza sokmaktadır; kulüpler yeni transfer yapamaz hale gelmekte, genç oyunculara ve altyapıya yatırım yapamamakta ve mevcut maaş yükleri nedeniyle kadrolarını daraltamamaktadır. Tüm bunların yanında ciddi bir sportif risk de söz konusudur. Yüksek maaşlar doğal olarak yüksek beklentileri beraberinde getirse de, futbolda harcanan bu yüksek paralar hiçbir zaman sportif başarıyı garanti etmemektedir.

Süper Lig’in Hibrit Modeli Yetersiz Gelir, Fazladan Gidere Dayalı

Süper Lig’in en temel yapısal problemi tam da bu noktada ortaya çıkmaktadır. Dünya futbolundan örnek vermek gerekirse: Premier League yüksek maaş ödemelerini yüksek gelirlerle dengelerken, Portekiz Ligi düşük maaş politikası uygulayıp gelirlerini oyuncu satışıyla sağlamaktadır. Türkiye ise yüksek maaş ödemelerine karşın düşük gelir elde etmektedir. Bu dengesizlik nedeniyle Türkiye’deki mevcut yapı, “finansal olarak sürdürülemez bir hibrit model” olarak karşımıza çıkmaktadır.

Son Söz ya da Gelirden Kopan, Borçla Büyüyen Süper Lig’de Futbol Ekonomisinin Yapısal Krizi

Buraya kadar anlattıklarım, Türk futbolundaki yapısal bozulmanın net bir bilanço özetidir. Gelir yaratma kapasitesi ile borçlanma davranışı arasındaki kopuş artık sistemik bir krize dönüşmüş durumdadır. Galatasaray ve Fenerbahçe’nin yüksek gelir üretmelerine rağmen borç/gelir oranlarının %170’ler seviyesinde seyretmesi, Beşiktaş’ta bu oranın %400’e ulaşması, finansal disiplinin tamamen terk edildiğini göstermektedir. Toplamda 42 milyar TL gelire karşılık 81 milyar TL borç ve 54 milyar TL birikmiş zarar üreten bu yapı, sadece kulüp bilançolarını değil, rekabet düzenini de bozmuştur. Gelir dağılımındaki dengesizlik ve buna bağlı haksız rekabet, Süper Lig’i son beş yılda fiilen tek takımın dominasyonuna açık, monopolistik bir yapıya sürüklemiştir. Oysa futbol ekonomisinin doğası gereği sürdürülebilir başarı, ancak dengeli gelir paylaşımı ve tam rekabet koşullarının tesis edilmesiyle mümkündür.

Bugün gelinen noktada kulüpler, borca dayalı bir ekonomi içinde rekabet etmeye zorlanmakta; bu da onları futbol kaynaklarını adaletsiz ve verimsiz kullanmaya itmektedir. Transfer harcamalarıyla yapay biçimde ayakta tutulmaya çalışılan bu model, kısa vadede sportif beklentileri karşılar gibi görünse de uzun vadede kulüpleri finansal bataklığa sürüklemekte ve rekabet güçlerini zayıflatmaktadır. Nitekim Avrupa’da kalıcı bir başarının ortaya konulamaması, bu yanlış ekonomik tercihin en açık sonucudur. Süper Lig içinde oluşan bu dengesiz ve sağlıksız yapı, kaliteyi artırmak yerine finansal kırılganlığı derinleştirmektedir. Bilançolara yansıyan yüksek zararlar da açıkça göstermektedir ki, bu iş modeliyle devam etmek mümkün değildir; Türk futbolunun yeniden rekabetçi, dengeli ve sürdürülebilir bir yapıya kavuşabilmesi için tam rekabet esaslı bir ekonomik modele geçiş kaçınılmazdır.

Sonuç olarak Süper Lig’in bugün yaşadığı sorun, artık yalnızca fazla transfer harcaması ya da yüksek futbolcu maaşlarından ibaret değildir. Asıl odaklanılması gereken yer, gelir yaratma kapasitesi sınırlı bir futbol ekonomisinin, merkez liglerin harcama modelini taklit ederek borçla büyümeye çalışması sorunudur. Yaklaşık çeyrek asırdır sürdürülen “ithal et-tüket” modeli, kulüpleri oyuncu geliştiren ve değer ihraç eden yapılardan, yüksek maliyetle oyuncu ithal edip bunu borçlanmayla finanse eden yapılara dönüştürmüştür. Yıldız transferleri kısa vadede marka değerini ve görünürlüğü artırabilir; ancak bu görünürlük kalıcı gelire dönüşmediği sürece, sahadaki yıldızlar bilançolarda ağır birer maliyete dönüşmektedir. Bugün artık Türk futbolunun önündeki tercih net olarak ortaya çıkıyor ki; borçla rekabet eden bir Süper Ligi değil, değer üreten, gelir yaratan, kaliteyi yukarı iten bir Süper Lig izlemek istiyoruz. Çünkü yıllardır her platformda dile getirdiğim, altını sürekli çizdiğim gibi, sürdürülebilir futbol ekonomisi; en çok parayı harcayanın değil, ürettiği değeri en etkin biçimde gelire ve sportif başarıya dönüştürenin ekonomisidir. Aksi halde bugün alkışlanan yüksek maliyetli transferler, yarının borç dosyalarına dönüşecek; Türk futbolu sahada değil, bilançoda kaybetmeye devam edecektir.

Bunun böyle olmasını sanırım, yöneticilerin dışında hiçbirimiz istemeyiz!