top of page
Varlık 2_4x_edited.png

Klopp ve Sergen Yalçın

7 dakika önce
2 dakikada okunur

Hayır, sadece iki ismi kıyaslama yapmak için yan yana getirmedim; her iki antrenör de millî takımlarını içinde bulundukları çıkmazdan kurtarmak için hemen hemen aynı zaman zarfında göreve geldikleri için yaptıklarının ya da başardıkları ile başaramadıkları arasındaki farkı anlatmak istiyorum.


Klopp, Liverpool ile yaşadığı 9 yılın ardından, kazandığı kupalarla Liverpool efsanesi olarak takımdan kendi isteğiyle ayrılarak yeni bir heyecan ve başarı yaratacak ortam bulmak amacıyla görevini bıraktı.


Sergen Yalçın’ın böyle 9 yılı bırakın, 3 yıl üst üste aynı takımı çalıştırmasıyla ilgili bir sorumluluk alma yönü olmadığı gibi, başarı tanımı da çok kısa vadeli ve yöresel bir beklentidir.


Bir takıma gidip olmayanı vermek, olanın üstüne koymak ve toplumsal bir beklentiyi karşılama sorumluluğunu yönetmek; gerçekten sadece antrenörlük üzerinden değerlendirilecek bir bakış açısı değil, aksine kulübü geniş bir vizyonla yönetme becerisini gerektirir. Bu da zaman içinde yaptıklarınla ölçülebilecek bir içeriğe sahip olmalıdır.


“Sadece deneyin. Eğer başarabilirsek, harika. Eğer olmazsa, en güzel şekilde başarısız olun.” yorumunu yapan birinin düşünce içeriğinin farklılığı başka bir boyuttadır.


Düşünebiliyor musunuz; tevazu ve heyecan enerjisini 9 yıl boyunca hiç kaybetmeden sürdürmek, sorumluluktan hiçbir şekilde kaçmamak; aksine, ortaya çıkan tüm sorunlarla mücadele ederek takımın, oyuncuların, kulübün ve taraftarın beklentilerine cevap verebilecek şekilde sonuç almak... Bu, başka bir insan formatının tanımına denk gelmektedir.


Bir yıl, bir buçuk yıl görevde kalarak neyi verip vermeyeceği üzerine sağlıklı bir tanımın yapılamayacağı bir ortamda kalması, Sergen Yalçın için bir değerlendirme yapmayı zorlaştırırken; çalıştığı süredeki beklentilere verilebilecek cevapların sadece oyunla sınırlı kalması ve diğer paydaş sorumluluklarını alamaması aslında bir kaygıyı da beraberinde getirmektedir.


Klopp, birey olarak değil, bütün takım olarak başarılı ve iyi olabilmek için mücadelesini vermekteydi. Bu onun ana prensibiydi. Hayata dair olup bitenin neye karşılık geldiğini anlamak ve yorumlamak, Klopp için takımı yönetmenin ve başarıyı getirmenin sadece futbolun içinde kalarak değil, dünyayı algılayarak başardığı bir gerçektir. Bunun elbette bir altyapısı olmalıydı.


Belki de Sergen Yalçın ile ayrıştığı en temel yer burasıydı. Yaşama dair başkaları adına ve olması gerekenler adına düşünmek, çözüm için derinlikli açıklamalar yapabilecek cesarete sahip olmak, bir antrenörden daha fazlası olmayı gerektirirdi.


Dünya ve insanlık için bahse girmek sırça köşklere avantaj sağlar; gerçeklerle yüzleşip mücadele etmek ise insanlık adına bir onur vesilesidir.


Tüm bu değerlendirmelerimin karşılığı; iki antrenörün kötü giden millî takımlarında sorumluluk almalarıyla, oynattıkları oyun ve aldıkları sonuçlar arasındaki farkı iyi algılamak içindi.


Evet, zaman önemlidir; ama zamanı iyi kullanarak donanımlarını uygulama becerisine sahip olmak daha önemlidir. Bu, mesleki açıdan sorgulanabilir bir farktır.


Futbolun kolektif bir oyun olma özelliği; oyundaki başarıyı mevki farklılıklarını sistem içinde tamamlayıcı bir bütünlüğe getirerek savunma ile hücum arasında bir denge kurmayı, mesleki uygulamalarla yönetmeyi gerektiren bir iş becerisidir.


Vincenzo Montella’dan sonra Sergen Yalçın’ın oynattığı oyun ve aldığı skorlar bir değişikliğe neden olmazken; Julian Nagelsmann’ın millî takıma dokunuşlarıyla Klopp’un farkını net ortaya koyacak ayrıcalıkları sahaya yansıtması, iki antrenörün mesleki donanımları açısından ayrışmasını net bir şekilde gözler önüne serdi.


Her iki millî takımı kendi içinde değerlendirmek önemli. Montella'nın devraldığı millî takım ile Sergen Yalçın’ın devraldığı takım aynıdır; Nagelsmann’ın (veya Klopp'un) devraldığı yapılar da kendi koşullarında benzerlik gösterir. İki antrenörün farklılıklarını kendi koşulları içinde değerlendirmek bu bakımdan çok daha sağlıklıdır.


Oyunlar ortada, sonuçlar ortada…


Coğrafya kaderdir; ancak insan kalitesi bakımından geldiğimiz noktada, bilinçli bir yaptırımın var olanları yok ederek insanları ve ülkeyi âtıl hâle getirmesi asla kader değildir.



Bu yazı ilk olarak BirGün'de yayınlanmış olup, yazarın izniyle FutbolEkonomi'de yeniden paylaşılmıştır.

Yorumlar


bottom of page