Kocaeli’nden Livorno’ya taşınmak!

Emre Belözoğlu’nun en büyük sorunu, oynatmak istediği oyunu tanımlayan bir bütünlük ortaya koyamamasıdır. “Maçta bunu denedi ama başarılı olamadı; birkaç maç daha beklemek gerekir” diyebileceğimiz bir başlangıç bile yok. Kaygı da burada başlıyor.
Fenerbahçe, İsmail Kartal’ın ardından Emre Belözoğlu’nu göreve getirerek kötü gidişatı durdurmayı ve şampiyonluk yarışında avantaj elde etmeyi hedefledi.
Değişikliğin ardından oynanan ilk maç olan Çorum karşılaşması, yeni dönemi değerlendirmek için yeterli bir ölçüt değildi. Asıl tablo, sonraki maçlarda ortaya çıkacaktı.
Ancak Kocaeli maçı, beklenen değişimin gerçekleşmediğini gösterdi. Üstelik takım, başlangıçtaki olumsuz süreci yeniden yaşamaya başladı.
Yine Klopp’tan söz edeceğim. Bir teknik direktörün kısa sürede neleri değiştirebileceğini merak ediyorsak, onun çalıştırdığı Alman Millî Takımı’nda yaşanan dönüşümü iyi analiz etmek gerekir. Ön alan baskısı, kanat ve yarı alan oyunları, bölgesel geçişler, geriden oyun kurma ve savunma arkasına atılan dikine paslar… Futbol antrenörleri bu kavramların hepsini bilir. Asıl mesele, elinizdeki oyuncuların becerilerini dikkate alarak bu unsurları tutarlı bir oyun anlayışında birleştirmektir. Sade, anlaşılır ve takımı tanımlayan bir oyun…
Oyun ilkeleri yoksa böyle bir düzeni kurmak da mümkün olmaz. Ne kadar uğraşırsanız uğraşın, iki ya da üç yıl sonra bile sağlam bir oyun yapısı oluşturamayabilirsiniz. Çünkü bu yapının arkasında mutlaka bir futbol felsefesi bulunmalıdır.
Emre Belözoğlu’nun en büyük sorunu, oynatmak istediği oyunu tanımlayan bir bütünlük ortaya koyamamasıdır. “Maçta bunu denedi ama başarılı olamadı; birkaç maç daha beklemek gerekir” diyebileceğimiz bir başlangıç bile yok. Kaygı da burada başlıyor.
Belözoğlu’nun elinde Süper Lig düzeyinde, nitelikli oyuncular var. Oyuncuların mevkilerine göre yetenek ve donanım bakımından belirgin bir eksiklikleri görünmüyor. Temel mesele, takıma nasıl bir oyun oynatılmak istendiği. Her maçta taraftarın ve kamuoyunun karşısına farklı bir oyun beklentisiyle çıkılırsa sorun daha da büyür.
Frikikten yenilen gol üzerinden tartışmayı yönlendirmek, asıl sorunu çözmez. Barajın nasıl kurulacağı, kaleci antrenörünün ve takımın bilgisi doğrultusunda, pozisyona göre belirlenir. Sorumluluğu yalnızca kaleciye yüklemek doğru değildir. Asıl yanıt bekleyen soru, Fenerbahçe’nin nasıl bir oyun oynamak istediğidir.
Savunma hattı ile orta saha arasındaki mesafenin bu kadar açıldığı, takımın geniş bir alana yayıldığı bir düzende geçişleri savunmak zorlaşır. Böyle bir oyun, santrforun ceza sahasında topla buluşmasını güçleştirdiği gibi pas oyunu ile savunma düzeninin birbirini tamamlamasını da engeller.
Galatasaray’ın attığı golün yüzde yüz ofsayt olması ise bu konunun dışında değerlendirilmesi gereken bir durumdur. Çünkü her konuyu ayrı ayrı değerlendirmek zorunludur. Aksi takdirde sorunun kaynağı belirlenemez; kaosa sürüklenen süreç, bambaşka bir boyuta taşınır.
Fenerbahçe, bir taraftan şampiyonluk veya ilk iki mücadelesi verirken diğer taraftan stadın taşınması konusundaki siyasi taleplere yanıt bulmaya çalışıyor. Bu durum, kulübün verimliliğine zarar verdiği gibi, kulübün bir çıkış yolu araması da söz konusu talepleri kabul ettiği izlenimini yaratıyor.
Aziz Yıldırım bu konu hakkında net bir açıklama yapmak zorunda.
Üstelik bu konuda, siyasi taleplerin kabul edilmesine karşı çıkanların bir siyasi taraf gibi gösterilmesi, olayın nasıl manipüle edildiğinin de kanıtıdır.
İşte Livorno örneği…
Livorno, kötü örnek olarak gösterilecek bir kulüp olmadığı gibi, aksine örnek alınabilecek bir değere sahiptir. Mevcut sömürü mekanizmasına karşı duruşu, eşit paylaşımı savunması ve oyunu demokratikleştirme anlayışıyla öne çıkar. Dünya kupalarının ve diğer tüm organizasyonların eşit ve adil rekabet koşullarında düzenlenmesini savunan bir yaklaşımı temsil eder. Ne bahis dolandırıcılığına, ne servet transferlerine, ne rant düzenine ne de siyasetin aracı hâline getirilmiş bir futbola geçit verir.
Çünkü İtalya futbolunun en politik kulüplerinden biri olan US Livorno, komünist, sosyalist ve antifaşist kimliğiyle tanınır. Kulübün bu siyasi duruşu, şehrin tarihinden ve işçi sınıfı kültüründen beslenir.
Az buz bir iş değil…
Bu yazı ilk olarak BirGün'de yayınlanmış olup, yazarın izniyle FutbolEkonomi'de yeniden paylaşılmıştır.






















Yorumlar