Futbolun büyüsü tüm dünyayı sarmış durumda. Bu büyünün kaynağı ise oyunun her anında saklı olan belirsizliktir. Kazanmayı belirleyen şey yetenektir. Ancak o yeteneğin hayata geçmesi, sahada gerçek bir farka dönüşmesi bambaşka faktörlere bağlıdır. İşte asıl belirleyici olan da tam olarak budur: oyuncuların ve teknik direktörün zihinlerinde olup bitenler. Ve o zihinleri şekillendiren o kadar çok faktör vardır ki, çoğu zaman görünmeyen bu etkenler, görünen her şeyden daha güçlüd

George Orwell, “1984”'te günün mevcut verilerinden hareketle geleceğe dair bir öngörü sunar. Gabriel García Márquez ise Kırmızı Pazartesi'nde herkesin kaçınılmaz sonucu bildiği halde göz göre göre beklediği, gerçekleşecek olan bir yakımı anlatır. Fenerbahçe’deki başkanlık yarışını psikolojik açıdan ele aldığımızda da benzer bir tabloyla karşılaşırız: Geleceğe dair bazı öngörülerde bulunmak mümkündür ve bu öngörüler hiç de iç açıcı değildir. Her iki başkan adayı da Fenerbahçe’

Başarı, özellikle uzun yıllara yayılan kolektif başarı, yalnızca teknik beceriyle açıklanamaz. Futbolda bunun en somut göstergesi şampiyonluktur. Çünkü şampiyon olmak; rakiplerinizden daha az hata yapmak, kriz anlarında daha dayanıklı kalabilmek, korku ve kaygıyı daha iyi yönetebilmek, daha fazla sorumluluk almak, daha güçlü kenetlenmek ve sezon boyunca takım olma duygusunu koruyabilmek demektir. Bu yüzden şampiyonluk yalnızca iyi futbol oynamanın, güçlü bir kadroya sahip o

Felsefe ile futbolu yan yana koymak, ilk bakışta birbiriyle hiç karşılaşmayacak iki dünyayı buluşturmak gibi görünebilir. Biri binlerce yıllık birikimin sessiz tanığı, öteki milyonların nefesini aynı anda duyuran bir çağrı. Oysa her ikisi de aynı sorunun peşindedir: İnsan neden arzular? Neden bir şeyin peşinden koşar, ona ulaştığında ise neden yeni bir şeyin özlemiyle yanıp tutuşur? Nietzsche, hakikatin peşinde koşanların onu asla tam anlamıyla ellerinde tutamayacaklarını söy