Defolu Bir Yönetim, Kasap Futbolcu ve Kırılan Ayak!

 Konyasporlu Traore´nin ayağının kırılması bizlere futbolun hem göz kamaştıracak kadar estetik ve güzel, hem de iç karartacak kadar saldırganlık ve şiddet içeren bir oyun olduğunu bir kez daha gösterdi.

Ancak bu saptama, rakibine topsuz alanda kasıtlı tekme atan ve meslektaşının ayağını kıran Trabzonsporlu Durica ve Pereira için geçerli değil…

Futbol dünyasında rakibi sertlikle yıldırarak maç kazanmaya çalışmak, her zaman çağdaş futbolu yanlış algılayan teknik direktörlerin; tekme atmaktan başka hiçbir özelliği olmayan kazma futbolcuların, tekme atılmasına müsamaha gösteren özgüvensiz, cesaretsiz ve korkak hakemlerin defolu ürünüdür.

Sahada bir futbolcunun saldırganlık sorunu varsa, bu sorun kendini ciddi bir şekilde dayatıyorsa, önce ekmeğini futboldan kazanan (teknik direktör, futbolcu, hakem vd.) insanların dur demesi ve gerekli müdahaleyi yapması gerekirdi. Oysaki Trabzonspor cephesinden hiç kimse Durica ve Pereira’nın kasıtlı tekmelerine tepki göstermedi.

Bu durum akla hemen şu soruları getiriyor:

Teknik direktör, “sert futbol”, “kasap” tipi futbolcu sahada neyin maskelemesinde kullanılıyor?

Futbolcunun, rakibine topsuz alanda kasıtlı tekme atması iç dünyasında neyi ifade ediyor?

Hakem, hangi ruh halinde kasıtlı tekme atıldığını görmek istemedi, saldırganlığa prim verdi, kart gösterecek cesareti gösteremedi, bunların öyküsü nerede başlıyor, ne anlama geliyor?

     Taraftar, futbolcusunun niçin saldırgan olduğunu çözebilmiş mi?

Dört farklı bakış açısı ve dört ayrı insan profili…

- Saha da baskılı oyun ile saldırgan davranışların aynı şeyler olmadığı bilen fakat “safa yatan”, kasıtlı tekme atan oyuncusuna müdahale etmeyen, kazanmak için her yol mübahtır anlayışını sergileyen bir teknik direktörüntek derdi “takımının galip gelmesi” tek sorunu “takımdan kovulma korkusu” değildir / olmamalıdır…

Ersun Yenal’ın futbolcuyu saldırgan hale getiren motivasyon araçlarını kullanarak, Durica ve Pereiragibi saldırganlığa eğimli futbolcularını “kasap”laştıracağına, Trabzon kültürü ve empati ile biçimlendirmesi gerekiyor.

- Topsuz alanda rakibine kasıtlı tekme atan, rakibini korkutarak etkisiz hale getirmeye çalışan, taraftarlarının duygularını okşayan, saldırgan olduğunun farkında olan rakibine saygı duymayan, empati becerisinden yoksun bir futbolcunun tek derdi “takımının yenilmemesi”, tek sorunu “para kazanmak” değildir / olmamalıdır…

- Kasıtlı tekme atan futbolcuyu görmeyen, yardımcı hakemlerini duymak istemeyen, oyuncuları etik dışı davranışlara cesaretlendiren, takdir haklarını ev sahibi takımdan yana kullanan cesaretsiz ve korkak bir hakemin tek derdi “maç yönetmek”, tek sorunu “gözlemciden not almak” değildir/ olmamalıdır…

Hakem Hüseyin Göçek, olaylı Trabzonspor-Gaziantep maçı sonrasıi o maçın hakemi Çağatay Şahan’nın gece saat 3,5’a kadar soyunma odasından çıkamamasının sendromunu bilinçli altından atamadığı için korkak maç yönetti.

Korkak hakem korkutur.

TFF ve merkez hakem kurulunun hakemine sahip çıkmamasının neden olduğu doğru olmayan deneyimler nedeniyle kesin ihraçlık pozisyonları görmek istemedi. Herkesten önce kendini kandırdı, hakemlik kariyerine basiretsiz, korkak, zayıf bir hakem profili kazıdı... Aday hakemlerini bile referansla seçen, evhamla yöneten hakem yöneticileri olduktan sonra korkak, bakar görmez hakemlerin olmasını niye yadırgıyoruz ki…

- Futbolcusunun saldırgan olduğunun farkında ama niçin saldırgan olduğunu çözemeyen, bağıran, çağıran, takımı gol yediğinde gömleğini yırtan,sertlikten mutlu olan bir taraftar grubunun tek derdi “futbol”, tek sorunu “takımının şampiyon olması” değildir / olmamalıdır…

Trabzon gibi üst düzey bir futbol şehrinde, taraftarların kasıtlı tekme atan bu futbolcular için amiyane tabirle “kasap” deyip, derin bir uykuya dalması gerekmiyor. Bu oyun anlayışını kabul etmemesi, onaylamaması gerekiyor.

Bu anlamda teknik heyetin futbolcusunun saha da yüreğinin neyin yumuşatacağını bilmek zorunluluğu ortaya çıkmıştır. Bunun için maç analizi yerine Konyasporlu Traore´nin ameliyat CD’sini izlettirmelerini önerebilirim.