Recep Cengiz- 15 Mart 2026Fenerbahçe için bu sezonun hikâyesi, bir tabak suyun üzerinde nasıl yavaşça kaybolup giderse öylece kayıp giden bir şampiyonluk hikâyesi oldu.

Fatih Karagümrük karşısında alınan yenilgi yalnızca üç puanın kaybı değildi; aynı zamanda yıllardır değişmeyen bir anlayışın da yeniden ortaya çıkmasıydı.

Türk futbolunda sıkça yapılan bir hata var: değişim ile değiştirmeyi birbirine karıştırmak.

Futbol anlayışımız değişmiyor, sadece parçalar değiştiriliyor. Teknik direktörler değişiyor, futbolcular değişiyor ve kadrolar yenileniyor. Ama zihniyet aynı kalıyor.

Beden aynı, forma aynı yalnızca forma numaraları farklı. Oysa modern futbol, isim değiştirerek değil anlayış değiştirerek gelişir. Dayanağı olmayan oyun planlarıyla, kulüpten kulübe dolaşan kariyerinin sonuna gelmiş futbolcularla gerçek bir dönüşüm mümkün değildir. Bir teknik direktör ve futbolcunun kariyer yolculuğu, futbol felsefesi kadar kulüp yönetim anlayışını da ortaya koyar. Sürekli değişen teknik adam ve futbolcular, aslında değişmeyen bir yönetim zihniyetinin sonucudur.

Fenerbahçe’nin en büyük sorunu tam olarak bu “anlayış eksikliğidir.”

Kulüp, yıllardır taraftar memnuniyeti ile profesyonel yönetim arasında gidip geliyor. Taraftar için yapılan kariyer transferleri, taraftar istedi diye getirilen teknik direktörler, yine taraftar baskısıyla gönderilen futbolcular… Oysa çağdaş futbolun gerçekliği, kulüplerin popüler taleplerle değil kurumsal akılla yönetilmesini gerektiriyor.

Bir başka problem ise transfer politikasında ortaya çıkıyor. Futbolcu menajerlerinin pazarlama oyunlarıyla oluşturulan yapay transfer ihtiyaçları, kulübü yanlış kararların içine sürüklüyor. Kulübü gereksiz mali yüklerin altına sokuyor. Oysa Avrupa’daki kurumsal kulüpler, bu oyunu çoktan çözmüştür. Duyguyla değil planla hareket ediyorlar. Çünkü modern futbol, romantizmin değil kurumsal yönetim ve organizasyonun oyunudur. Transfer duyguyla değil ihtiyaç analizi, veri ve planlamayla yapılıyor.

Futbol yalnızca sahada oynanan bir oyun değil; aynı zamanda akıl, plan ve organizasyon meselesidir.

Bu noktada Türk futbolunun başka bir alışkanlığı daha devreye giriyor: sorumluluğu başkalarına yüklemek. Tartışmalı maçlardan sonra “hakem hataları”, “rakibin kollanması” gibi söylemler sıkça duyuluyor. Bu söylemlerde ima edilen rakip çoğu zaman zirve de olan Galatasaray oluyor. Ancak sürekli mağduriyet söylemine sığınmak, gerçek sorunları görmeyi engelliyor.

Sonuç olarak, yanlış taktikten doğru sonuç, yanlış karardan doğru çıkarım, yanlış teşhisten doğru tedavi, yanlış yaklaşımdan doğru iletişim elde etmek istiyoruz. Doğal olarak taleplerimiz mantıkta yanıtsız kalıyor. Sürdürüle bilir başarı mümkün olmuyor.

Gerçekle yüzleşmeden gelişim olmaz.

 “Bir taşı on defa havaya atsan da, uçmayı öğretemezsin.” Aristo

Türk futbolu ve özellikle Fenerbahçe’nin ihtiyacı olan şey daha fazla transfer, daha fazla teknik direktör değişikliği ya da daha yüksek sesli tartışmalar değil. İhtiyaç duyulan şey çok daha basit ama bir o kadar da zor bir şey: Gerçek bir futbol aklıdır. Çünkü modern futbol kulübü yönetmek bir sevgi meselesi değil, bir bilinç meselesidir.

Kurumsal akıl sahaya inmediği sürece değişen sadece formalar olur ve hikâye değişmez. Şampiyonluklar “bir tabak gibi” suda kaybolur.

Ama asıl soru şudur: O tabağı suya kim bıraktı?

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş